Zastanawialem sie: ilu jest mlodych ludzi takich jak ona, ktorzy sie boja, watpia, ale i tak robia swoje? Kiedy czytam takie historie, rozumiem, ze sukces to nie tylko talent, ale tez umiejetnosc radzenia sobie z panika na planie.

Catherine mowi, ze jej marzeniem jest teatr. West End, Broadway, National Theatre w Londynie. Ale rozumie, ze najpierw musi zdobyc szlify w filmie i telewizji. Patrzy na Sadie Sink i mysli: "Chce tak samo". I to nie tylko slowa - to plan.

Polecam przeczytac, jesli tez boicie sie zaczac cos nowego: <a href=https://www.igor-scherbakov.ru/novosti-kino-i-serialov/ketrin-laga-ayya-moana-atlanta-i-luchshiy-podkast-v-mire/><font color=black>Niebieski ekran, makaron i przyjaciele - przepis Moany na sukces</font></a> I jeszcze jedno: nie umie prowadzic samochodu i zartuje na ten temat. To taki ludzki rys, ktory czyni ja jeszcze bardziej prawdziwa. Przyzwyczailismy sie do idealnych obrazkow, a tu zywy czlowiek.